باز کردن منو اصلی

ويکی شيعه β

سند

مناجات الراغبین از امام سجاد (ع) نقل شده و در الصحیفة الثانیة السجادیة، بحارالانوار[۱] و مفاتیح الجنان [۲] آمده است. علامه مجلسی زمان قرائت این دعا را روز سه شنبه تعیین کرده است. [۳]

آموزه‌های دعا

  • بیان آنچه موجب خوف از کیفر و آنچه باعث امید انسان به خداوند می‌گردد. آنچه به نوعی بین حالت خوف و رجاء تعادل و توازن بر قرار می‌کند.
  • بیان اینکه توجه به راه طولانی سفر آخرت و نداشتن زاد و توشه کافی، باعث نگرانی انسان می‌گردد.
  • بیان اینکه توکل و اعتماد به رحمت بی‌‌‌نهایت خدا به انسان امید می‌بخشد و باعث التیام خاطر او می‌گردد.
  • سفارش به شیعیان به داشتن همتِ بلند.
  • درخواست درجات متعالی از خداوند در هنگام مناجات.
  • بیان حسن ظن به اکرام و انعام نیکوی خویش در بهره‌مندی از مقام قرب و جوار خدا.
  • توجه به این نکته که هر کسی بر حسب معرفت و مرتبه کمالب یخویش در پیشگاه الهی، قصور و تقصیر دارد وگناهی نموده است، باید از آن استغفار کند.
  • امید به رحمت بی‌کران الهی در کنار توجه به کوتاهی خود در بندگی خداوند.[۴]

متن و ترجمه دعا

مناجات الراغبین

متن ترجمه

اِلهى‏ اِنْ كانَ قَلَّ زادى‏ فِى الْمَسيرِ اِلَيْكَ، فَلَقَدْ حَسُنَ ظَنّى‏ بِالتَّوَكُّلِ‏ عَلَيْكَ،

وَ اِنْ كانَ جُرْمى‏ قَدْ اَخافَنى‏ مِنْ عُقُوبَتِكَ، فَاِنَّ رَجآئى‏ قَدْ اَشْعَرَنى‏ بِالْأَمْنِ مِنْ نِقْمَتِكَ،

وَ اِنْ كانَ ذَنْبى‏ قَدْ عَرَضَنى‏ لِعِقابِكَ، فَقَدْ اذَنَنى‏ حُسْنُ ثِقَتى‏ بِثَوابِكَ،

وَ اِنْ اَنا مَتْنِى الْغَفْلَةُ عَنِ الْأِسْتِعْدادِ لِلِقآئِكَ، فَقَدْ نَبَّهَتْنِى الْمَعْرِفَةُ بِكَرَمِكَ، وَ الائِكَ،

وَ اِنْ اَوْحَشَ ما بَيْنى‏ وَ بَيْنَكَ فَرْطُ الْعِصْيانِ وَ الطُّغْيانِ، فَقَدْ انَسَنى‏ بُشْرَى الْغُفْرانِ‏ وَ الرِّضْوانِ،

اَسْئَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ، وَ بِاَنْوارِ قُدْسِكَ،

وَ اَبْتَهِلُ اِلَيْكَ‏ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ، وَ لَطآئِفِ بِرِّكَ،

اَنْ تُحَقِّقَ ظَنّى‏ بِما اُؤَمِّلُهُ مِنْ‏ جَزيلِ اِكْرامِكَ،

وَ جَميلِ اِنْعامِكَ فِى الْقُرْبى‏ مِنْكَ،

وَ الزُّلْفى‏ لَدَيْكَ، وَ التَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ اِلَيْكَ،

وَ ها اَنَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحاتِ رَوْحِكَ وَ عَطْفِكَ،

وَ مُنْتَجِعٌ غَيْثَ جُودِكَ وَ لُطْفِكَ، فآرٌّ مِنْ سَخَطِكَ اِلى‏ رِضاكَ،

هارِبٌ‏ مِنْكَ اِلَيْكَ، راج ٍ اَحْسَنَ ما لَدَيْكَ،

مُعَوِّلٌ عَلى‏ مَواهِبِكَ، مُفْتَقِرٌ اِلى رِعايَتِكَ،

اِلهى‏ ما بَدَاْتَ بِهِ مِنْ فَضْلِكَ فَتَمِّمْهُ،

وَ ما وَهَبْتَ لى‏ مِنْ‏ كَرَمِكَ فَلا تَسْلُبْهُ،

وَ ما سَتَرْتَهُ عَلَىَّ بِحِلْمِكَ فَلا تَهْتِكْهُ،

وَ ما عَلِمْتَهُ‏ مِنْ قَبيحِ فِعْلى‏ فَاغْفِرْهُ،

اِلهى‏ اِسْتَشْفَعْتُ بِكَ اِلَيْكَ، وَ اسْتَجَرْتُ بِكَ‏ مِنْكَ،

اَتَيْتُكَ طامِعاً فى‏ اِحْسانِكَ، راغِباً فِى امْتِنانِكَ،

مُسْتَسْقِياً وابِلَ‏ طَوْلِكَ،

مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِكَ،

طالِباً مَرْضاتَكَ، قاصِداً جَنابَكَ،

وارِداً شَريعَةَ رِفْدِكَ، مُلْتَمِساً سَنِىَّ الْخَيْراتِ مِنْ عِنْدِكَ،

وافِداً اِلى‏ حَضْرَةِ جَمالِكَ، مُريداً وَجْهَكَ،

طارِقاً بابَكَ، مُسْتَكيناً لِعَظَمَتِكَ‏ وَ جَلالِكَ،

فَافْعَلْ بى‏ ما اَنْتَ اَهْلُهُ مِنَ الْمَغْفِرَةِ وَ الرَّحْمَةِ،

وَ لا تَفْعَلْ بى‏ ما اَنَا اَهْلُهُ مِنْ الْعَذابِ وَ النِّقْمَةِ،

بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ.

خدایا اگر توشه‏ ام براى پیمودن راه به سوى تو اندک است ولى گمانم به توکل و اعتماد بر تو نیکوست

و اگر جرم و گناهم مرا از کیفر تو ترسناک کرده ولى امیدم به من‏ نوید ایمنى از انتقامت را مى‏ دهد

و اگر گناهم مرا در سر راه کیفرت قرار داده ولى‏ اعتماد خوبى که به تو دارم مرا به پاداش نیکت آگاه کرده

و اگر غفلت و بى‏ خبرى مرا از آمادگى‏ براى شرفیابى درگاهت به خواب عمیقى فرو برده ولى معرفت و آگاهى از کرم و بخشش‌هایت مرا بیدار کرده

و اگر زیاده‏ روى‏ در نافرمانى و سرکشى میان من و تو را تیره ساخته ولى مژده آمرزش و خوشنود شدنت مرا به همدمى و انس با تو کشانده

از تو خواهم به تابش هاى جمالت و به انوار ذات مقدست

و زارى کنم به درگاهت براى‏ جلب عواطف مِهرت و دقایق احسانت

که حقیقت بخشى به گمانم در آنچه از تو آرزومندم

از بخشش فراوان و احسان نیکو در مورد تقرب به تو

و نزدیکى به حضرتت‏ و بهره‏مند شدن از تماشاى جمالت

و اینک من خود را در معرض نسیم جانبخش لطف و توجهت درآورده‏

و خواهان باران جود و احسانت هستم و از خشمت به سوى خوشنودیت گریخته

و از خودت بدرگاه خودت فرار کرده ‏ام‏ و امید بهترین چیزى را که نزد تو است دارم

و بر بخشش هاى تو اعتماد و توکل کرده‏ ام و نیازمند به سرپرستى و نگهدارى توام

خدایا بدانچه از فضل خود درباره من دست زدى به پایانش رسان

و آنچه از کرمت بر من‏ بخشیدى آن را از من مگیر

و آنچه را به بردبارى خویش بر من پوشانده‏ اى آشکارش مکن

و کارهاى‏ زشتى را که من انجام داده‏ ام برایم بیامرز

خدایا خودت را به درگاهت شفیع آورم و از تو به خودت‏ پناه برم.

به درگاهت آمده ‏ام در حالى‏ که آزمندم به احسانت مشتاقم

به دریافت بخششت تشنه ‏ام به باران رحمتت‏ باران جویم،

از ابر فضل و احسانت جویاى اسباب خشنودیت هستم و عازم تشرف به آستانت گشته ‏ام‏

در جویبار عطایت وارد گشته و خواهشمند بهترین نیکی هاى تو هستم.

بار نیاز به درگاه‏ حضرت تو فرود آورده و ذات تو را خواهانم.

کوبنده‏ ام در رحمتت را و خوارم در برابر عظمت‏ و جلالت

پس انجام ده در باره‏ ام آنچه را تو شایسته آنى از آمرزش و مهربانى

و انجام مده درباره ‏ام‏ آنچه را من سزاوار آنم از عذاب و انتقام.

به مهربانیت اى مهربان‌ترین مهربانان‏.

پانویس

  1. مجلسى، بحار الأنوار، ج ۹۱، ص ۱۴۵
  2. قمی، مفاتیح الجنان، ۱۶۹ ـ ۱۶۸
  3. مجلسى، بحار الأنوار، ج ۹۱، ص ۱۴۵
  4. مصباح، سجاده‌های سلوک، ج۱، ص ۳۶۱ ـ ۳۰۷

منابع

  • مصباح، محمد تقی، سجاده های سلوک شرح مناجات‌های حضرت سجاد (ع)، انتشارات موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)، قم، ۱۳۹۰.
  • مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
  • قمی، شیخ عباس، مفاتیح الجنان، نشر مشعر، قم، ۱۳۸۷ش.