باز کردن منو اصلی

ويکی شيعه β

محمدجعفر شریعتمدار استرآبادی

(تغییرمسیر از ملا جعفر شریعتمدار تهرانی)
اطلاعات فردی
نام کامل: محمّد جعفر بن سیف الدین استرآبادی تهرانی
لقب: شریعتمدار
تاریخ تولد: ۶ رمضان (۱۱۹۵ یا ۱۱۹۸ ق)
زادگاه: استرآباد
تاریخ وفات: ۱۰ صفر سال ۱۲۶۳ق
محل دفن: نجف
اطلاعات علمی
استادان: صاحب ریاض، بحرالعلوم و وحید بهبهانی
شاگردان: میرزا احمد تنکابنی،‌ سید نصرالله استرآبادی،‌ میرزا محمد اندرمانی، ملا محمد جعفر نوری
تألیفات: «لب اللباب»، «دلائل المرام فی تفسیر آیات الاحکام»، «آب حیات»، «نخبة الزائر»، «موائد العوائد» و...

محمّد جعفر بن سیف‌الدین استرآبادی تهرانی (۱۱۹۵ یا ۱۱۹۸ق ـ ۱۲۶۳ق) معروف به شریعتمدار، عالم شیعی قرن سیزدهم هجری قمری از شاگردان صاحب ریاض، بحرالعلوم و وحید بهبهانی و از پیشگامان مبارزه علیه روس‌هاست. او دارای تألیفات متعدد در موضوعات مختلف بود. مدفن او در نجف اشرف است.

محتویات

زندگی‌نامه

شریعتمدار در ۶ رمضان (بین سال‌های ۱۱۹۵ تا ۱۱۹۸ ق) روستای نوکنده از توابع استرآباد، شهری ما بین ساری و گرگان در استان مازندران زاده شد[۱] و در شب جمعه ۱۰ صفر سال ۱۲۶۳ق در تهران‌ درگذشت و پیکرش بنا به گفته آقا بزرگ به نجف اشرف منتقل و در مکانی که خود از پیش معین کرده بود، به خاک سپرده شد.[۲][۳]

همسر و فرزندان

همسر شریعتمدار، دختر محمدعلی خان بود که موقوفات زیادی در کربلا داشت.[۴] وی صاحب دو فرزند گردید:

فعالیت‌های علمی

اساتید

شاگردان

کتاب البراهین القاطعه

آثار

ملا مهدی نراقی، او را فردی کثیر التألیف معرفی کرده است. شریعتمدار آثار مختلفی درباره فقه، اصول، کلام، فلسفه، تاریخ، علوم قران و حدیث، اخلاق، علم نجوم، رجال و درایه دارد.[۹] از او اشعاری نیز به جای مانده که نشان از ذوق وی در این حوزه دارد.[۱۰]

فعالیت‌های اجتماعی سیاسی

استرآبادی در دفاع از دین و جهاد علیه مخالفان پیش‌قدم بود. او در سال ۱۲۴۱ق با سید محمد طباطبایی معروف به سید مجاهد برای جهاد با قوای متجاوز روس راهی شد و چون از جنگ با روس‌ها بازگشت عازم حج شد و از طریق نجف بازگشته در کربلا رحل اقامت افکند تا اینکه در سال ۱۲۴۶ق برخی از خاندان او با بیماری طاعون از دنیا رفتند و وی پس از دو سال اقامت در کربلا به ایران بازگشت و بعد از اقامت در شهرهای مختلفی چون کرمانشاه، تهران و استرآباد به زیارت امام رضا(ع) رفت. پس از بازگشت محمّد شاه قاجار از نبرد هرات و دیدارش با استرآبادی از او برای مراجعت دوباره به تهران دعوت کرد که مورد قبول استرآبادی قرار گرفت و در تهران، مرجعیت دینی را به عهده گرفت و ملقب به شریعتمدار شد.[۱۱]

پانویس

  1. استرآبادی، البراهین القاطعة، ۱۳۸۲ش، ج۱، ص۲۸.
  2. خوانساری، روضات الجنات، ج ۲، ص۲۰۷ - ۲۰۹.
  3. استرآبادی، البراهین القاطعة، ۱۳۸۲ش، ج ۱، ص۲۸.
  4. حبیب‌آبادی، مکارم الآثار، ۱۳۶۴ش، ج ۱، ص۸۵.
  5. آقابزرگ، مصفی المقال، ص۱۳۶.
  6. استرآبادی، البراهین القاطعة، ۱۳۸۲ش، ج ۱، ص۳۰.
  7. استرآبادی، البراهین القاطعة، ۱۳۸۲ش، ج ۱، ص۲۹.
  8. حبیب‌آبادی، مکارم الآثار، ۱۳۶۴ش، ج ۱، ص۹۱.
  9. حبیب‌آبادی، مکارم الآثار، ۱۳۶۴ش، ج ۱، ص۸۸ - ۹۰؛ خوانساری، روضات الجنات، ج ۲، ص۲۰۷ - ۲۰۹؛ استرآبادی، البراهین القاطعة، ۱۳۸۲ش، ج ۱، ص۳۴ - ۳۹؛ مجلدات الذریعة.
  10. حبیب‌آبادی، مکارم الآثار، ۱۳۶۴ش، ج ۱، ص۸۸ و ۹۱.
  11. حبیب‌آبادی، مکارم الآثار، ۱۳۶۴ش، ج ۱، ص۸۵ و ۸۶.

منابع

  • استرآبادی، محمد جعفر، البراهین القاطعه، قم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، ۱۳۸۲ش.
  • خوانساری، محمد باقر، روضات الجنات، قم، اسماعیلیان.
  • حبیب‌آبادی، محمدعلی، مکارم الآثار، اصفهان، نفایس مخطوطات اصفهان، ۱۳۶۴ش.
  • تهرانی، آقابزرگ، مصفی المقال فی مصنفی علم الرجال، تهران، عترت.
  • تهرانی، آقابزرگ، الذریعة، بیروت،‌ دار الاضواء.