باز کردن منو اصلی

ويکی شيعه β

سبب نامگذاری

دَوح جمع دَوحَه به معنای درخت تنومند و پرشاخ و برگ و پرسایه است. چون در مکانی که پیامبر اکرم(ص)، علی(ع) را به خلافت نصب کرد(غدیر خم)، چند عدد از این‌گونه درختان بیابانی (سمرات) وجود داشت و به هنگام ظهر در سایه آنها نماز گزاردند، «روز غدیر» را «یوم الدوح» نیز گفته‌اند؛ چنان‌که شاعر قدیم شیعه، کمیت بن زید اسدی (درگذشت ۱۲۶ق) در قصیده معروفش به نام هاشمیات می‌گوید:[۱]

و یوم الدوح دوح غدیر خم ابان له الولایة لو اطیعا

امیرالمؤمنین(ع) در خطبه‌ای که در روز غدیر ایراد کرده است، با عبارت «یَوم الدَوح» به روز غدیر اشاره کرده است.[۲]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. حکیمی، حماسه غدیر، ۱۳۸۹ش، ص۶۷، پاورقی.
  2. ر.ک: حکیمی، حماسه غدیر، ۱۳۸۹ش، ص۶۷.

منابع

  • حکیمی، محمدرضا، حماسه غدیر، قم، دلیل ما، ۱۳۸۹ش.